ဒီႏွစ္အတြင္းမွာကၽြန္မေဆးရံုနဲ ့ေတာ္ေတာ္အက်ိဳးေပးပါတယ္။ဒီတစ္ႏွစ္တည္းမွာပဲကၽြန္မအေဒၚ
ႏွစ္ေယာက္ေဆးရံုတစ္လွည့္စီတက္ၾကပါတယ္။ပထမတစ္ေယာက္ကအစာအိမ္ေသြးေၾကာေပါက္တာ။ခုတစ္
ေယာက္ကေတာ့ခံုေပၚကေျခေခ်ာ္က်ျပီးေခါင္းကြဲသြားတာ။ဒဏ္ရာက၅ခ်က္ေလာက္ခ်ဳပ္ျပီးအေရးမႀကီးေပမဲ့သူကဆီးခ်ိဳရွိေတာ့ကၽြန္မတို ့ကအနာမက်က္မွာစိုးရိမ္ပါတယ္။ေနာက္ျပီးသူကအိမ္မွာဆိုရင္အစားမေရွာင္၊ေကာင္း
ေကာင္းမနားဘဲ၊ဟိုလုပ္ဒီလုပ္နဲ့ဆိုေတာ့ကၽြန္မတို့ကသူက်န္းမာေရးအတြက္ရန္ကုန္ကေဆးရံုတစ္ခုမွာအနားယူ
ခိုင္းတာပါ။ေဆးရံုနာမည္မေဖၚျပတာကအခုေျပာမဲ့အေၾကာင္းအရာကေဆးရံုနဲ့တိုက္ရိုက္ပက္သက္ေနလို့ပါ။နာ
မည္ႀကီးေဆးရံုတစ္ခုလို ့ပဲေျပာပါရေစ။
အိမ္မွာကသူ့အလုပ္နဲ့သူဆိုေတာ့အားအားယားယားျဖစ္ေနတဲ့ကၽြန္မကေဆးရံုေစာင့္တာ၀န္ကိုေအာ္တို
မက္တစ္ရပါတယ္။ကၽြန္မတို ့ေဆးရံုေရာက္တာဗုဒၶဟူးေန ့ေန့လည္ခင္းပါ။ေဆးရံုတက္ရမယ္လည္းဆိုေရာအခန္း
မရွိဘူးတဲ့။ေဆးရံုကဆင္းမဲ့သူရွိရင္ေတာ့အခန္းရမယ္တဲ့။ခၽြင္းခ်က္အေနနဲ့အေရးေပၚအခန္းမွာညအိပ္ေစာင့္ႏိုင္မွ
ပါတဲ့။မတတ္ႏိုင္ဘူး။အိပ္ေပါ့။
အေရးေပၚအခန္းမွာအခန္းေစာင့္ဖို ့အတြက္သူတို ့စီစဥ္ေပးတာကနံရံကပ္ေနတဲ့ကုတင္တစ္လံုးရဲ့က်န္၃
ဘက္ကိုလုိက္ကာေတြနဲ့ကာေပးထားတာပါ။လူနာကကုတင္ေပၚအိပ္၊လူနာေစာင့္ကကုလားထုိင္မွာထိုင္ေစာင့္ေပါ့။
အေရးေပၚအခန္းမွာအခန္းေစာင့္ေနတာကၽြန္မတို ့ပဲမဟုတ္ပါဘူး။တစ္ျခားလူနာေတြအမ်ားႀကီးပါ။ပိုဆိုးတာကအ
ေရးေပၚခန္းေရွ့ကထိုင္ခံုမွာထိုင္ေစာင့္ေနတဲ့လူနာေတြပါ။သူတို့ကကၽြန္မတို ့အခန္းရလို ့တက္သြားရင္ကၽြန္မတို့
အခုရတဲ့အေရးေပၚခန္းကကုတင္ေပၚကိုတက္မလို့ပါ။
ကၽြန္မျဖစ္ႏိုင္ရင္ေဆးရံုကိုမလာခ်င္ပါဘူး။ကၽြန္မအေဒၚေတြေဆးရံုတက္ရင္ပိုဆိုးပါတယ္။သူတို့ကိုျပဳစုရ
တာလူပင္ပန္းတာထက္စိတ္ပင္ပန္းတာကိုမခံႏိုင္တာပါ။ေနာက္ျပီးေဆးရံုေပၚကေသခါနီးလူနာေတြေတြ့ရင္ပိုျပီး
စိတ္ညစ္ပါတယ္။ေသခ်င္တိုင္းမေသရဘဲသူတို့ကိုမေသမရွင္ဘ၀နဲ့အတင္းအဓမၼအသက္ဆက္ရွင္ခိုင္းေနသလို
ပါဘဲ။ဟိုမွာၾကည့္လည္းလူေတြ၊ဒီမွာၾကည့္လည္းလူေတြ။ၾကည့္စမ္းပါဦး…..လူေတြ…..လူေတြ…..။မနည္းဘူး။
လူေကာင္းေတြေရာ၊ေသမဲ့လူေတြေရာ။သူတို့ထဲကဘယ္ႏွစ္ေယာက္ကအသက္ရွင္ခြင့္ရွိမွာလဲ။သူတို့ထဲကဘယ္
ႏွေယာက္ကေဆးရံုကိုေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္လာရဦးမွာလဲ။
လူနာနဲ့အေဖၚလိုက္လာတာပါဆိုတယ္။တစ္ခ်ိဳ ့လူေတြၾကည့္ရတာေပ်ာ္ပြဲစားထြက္လာသလိုပါပဲ။ေဘးက
လူနာကေတာ့ေသေတာ့မယ္။သူတို့ကေတာ့ျပံဳးလို့၊ရႊင္လို့။စိန္ေရာင္၊ေရႊေရာင္တစ္ဖ်တ္ဖ်တ္၊ဓနမာနေတြတစ္လက္
လက္နဲ့သူတို့ရဲ့ပိုက္ဆံအိတ္ေဖာင္းေဖာင္းႀကီးေတြကခ်ိဳ့တဲ့သူေတြကိုေရာဂါသစ္တစ္မ်ိဳးေပးေနတယ္ဆိုတာသူတို ့
သတိမထားမိၾကဘူးထင္တယ္။
ေဆးရံုမွာလူေတြဥဒဟိုသြားလာေနတာကိုအဓိပၸါယ္မဲ့ေငးေမာၾကည့္ရႈ့ရင္းကၽြန္မစိတ္ေတြရႈပ္ေထြးေနာက္
က်ိလာပါတယ္။ဒါဟာေဆးရံုပဲ။လူမစည္ကားသင့္တဲ့ေနရာမွာဘာေၾကာင့္လူေတြတိုးေ၀ွ့ေနၾကတာလဲ။ခုေခတ္ျမိဳ့ျပ
လူေနမႈစရိုက္ကေဆးရံုတက္မွေခတ္မွီတယ္လို့ထင္ၾကလို့လား။ဒါလည္းမျဖစ္ႏိုင္ဘူးထင္တယ္။ဘယ္သူမွေငြကုန္
လူပန္းခံျပီးကိုယ့္က်န္းမာေရးခ်ိဳ့တဲ့မႈေထာက္ခံစာကို၀မ္းသာအားရလာယူၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။ဒါဆိုရင္လူဦးေရမ်ား
လာလို့လား….ဒါမွမဟုတ္ေရာဂါေတြပဲမ်ားလာလို့လား…။သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးသမားေတြဆိုရင္
ေတာ့ကမၻာႀကီးပ်က္ဆီးလာလို့လူေတြရဲ့က်န္းမာေရးလည္းအနည္းနဲ့အမ်ားထိခိုက္လာတာလို့ေျပာမလားမသိဘူး
ေနာ္။
* * * * *
မဆိုင္တာေတြေလွ်ာက္စဥ္းစားရင္းဒီညအခန္းမရရင္ကၽြန္မေတာ့ေသျပီလို့ေတြးမိပါတယ္။ဟုတ္တယ္
ေလ။မေန့ညကကၽြန္မတို့လမ္းထိပ္မွာရွိတဲ့တြံေတးေစ်းႀကီးမီးေလာင္လို့တစ္ညလံုး၀ရုန္းသုန္းကားနဲ့သိမ္းဆည္း
ထုပ္ပိုးရတယ္။မီးျငိမ္းသြားေတာ့သန္းေခါင္ေက်ာ္ေနျပီ။မီးလန့္တဲ့အရွိန္၊စိတ္မခ်တဲ့ပူပန္မႈေတြေႀကာင့္တစ္ညလံုး
မအိပ္ရဘူး။မနက္က်ေတာ့ကၽြန္မအေဒၚေခါင္းကြဲလို့ဟုိေျပးရ၊ဒီေျပးရနဲ့ညကအထုပ္အပိုးေတြေတာင္ျပန္မျဖည္ႏိုင္
ပဲေဆးရံုေရာက္လာရတယ္။ဒီညလည္းမအိပ္ရဘူးဆိုရင္ေတာ့တူ၀ရီးႏွစ္ေယာက္ေဆးရံုျပိဳင္တက္ရမဲ့အေျခအေန
ေရာက္သြားမွာပါ။
ကၽြန္မအေဒၚေဘးကုတင္ကလူနာေတြတစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္အခန္းရလို့ေျပာင္းသြားၾကပါတယ္။
ကၽြန္မတို့ကည၁၀နာရီေလာက္မွအခန္းရပါတယ္။အခန္းကအေဆာင္သစ္၁၀လႊာမွာ။ကၽြန္မလည္းခုမွသက္ျပင္း
ခ်ႏိုင္ပါတယ္။အခန္းရျပီး၃ရက္ေလာက္ကျပႆနာမရွိခဲ့ပါဘူး။၄ရက္ေျမာက္ေန့မွာကၽြန္မအေဒၚကဆႏၵျပပါတယ္။
သူလည္းဘာမွျဖစ္တာမဟုတ္ဖူး။ဒီအထူးခန္းမွာပိုက္ဆံအကုန္ခံျပီးမေနဘူး။အိမ္ျပန္မယ္ဆိုျပီးဂ်ီက်ပါတယ္။ဒါနဲ့ပဲ
ကၽြန္မတို့၅လႊာကေစ်းနည္းတဲ့အခန္းကိုထပ္ေျပာင္းၾကပါတယ္။မေျပာင္းလို့လဲမျဖစ္ဖူးေလ။အိမ္ကလူေတြကသူ
အိမ္ျပန္လာမွာကိုလက္မခံဘူး။အတတ္ႏိုင္ဆံုး၁ပတ္၊၁၀ရက္ေန၊ျပန္ဆင္းလာလို့တစ္ခုခုျဖစ္ရင္အဲဒါကၽြန္မတာ၀န္
ပဲ။ေဆးရံုမွာေနခ်င္တဲ့အခန္းမွာေနဆိုျပီးပစ္ထားၾကတာ။
ကၽြန္မအခန္းေလးကိုသြားၾကည့္ေတာ့အခန္းထဲကပစၥည္းေတြက၁၀လႊာအထူးခန္းကပစၥည္းေတြေလာက္
မသစ္လြင္ေပမဲ့ဘီဒိုေတြ၊ခံုေတြကအဆင္ေျပစြာသူ့ေနရာနဲ့သူရွိပါတယ္။အခန္းကလည္းေပ၂၀ပတ္လည္မ်ားက်ယ္
မလားမသိဘူး။ကၽြန္မတို့တူ၀ရီးအတြက္ေတာ့ေတာ္ေတာ္ေလးက်ယ္ပါတယ္။ဒီေဆးရံုကအေဆာင္သစ္ကိုတိုးခ်ဲ့
ေဆာက္လုပ္ရင္းအေဆာင္ေဟာင္းကိုလည္းျပဳျပင္ထားတာဆိုေတာ့အခုေျပာင္းလာတဲ့၅လႊာအေဆာင္ေဟာင္းက
အခန္းေတြကအသစ္အတုိင္းပါပဲ။ကၽြန္မတို့အခန္းကေထာင့္ခန္း၊မလြယ္ေပါက္နဲ့ကပ္လ်က္ပါ။နပ္စ္ေကာင္တာနဲ့
ေ၀းတဲ့ေထာင့္ခန္းေလးဆိုေတာ့ဆူညံသံေတြမၾကားရဘဲတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ရွိမွာပဲဆိုျပီးကၽြန္မကသေဘာက်
သြားပါတယ္။
* * * * *
ဒီအခန္းေလးကိုမေျပာင္းလာခင္အဆာင္ေဟာင္းကအခန္းေလးဆိုေတာ့ကၽြန္မတစ္စံုတစ္ခုကိုေမွ်ာ္လင့္မိ
ပါတယ္။မ်ားေသာအားျဖင့္အိုေဟာင္းေနတဲ့ေဆးရံုခန္းေလးေတြမွာေဟာင္းႏြမ္းမသြားတဲ့ဒ႑ရီဇာတ္လမ္းေလး
တစ္ပုဒ္ေတာ့ရွိစျမဲပဲေလ။အခန္းတိုင္းေတာ့ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ကၽြန္မကံေကာင္းရင္ေတာ့အခုအခန္းေလးမွာကၽြန္မ
အတြက္သုေတသနျပဳရမဲ့ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ေတာ့ျမည္းစမ္းၾကည့္ရမွာေပါ့။
ကၽြန္မတို့ေျပာင္းလာတာညေနပုိင္းပါ။ပစၥည္းေတြေနရာခ်စားေသာက္ျပီးအိပ္ရာမ၀င္ခင္ဘုရားရွိခိုးမွဒီအ
ခန္းေလးထဲမွာကၽြန္မတို့တူ၀ရီးအျပင္တစ္ျခားမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ေတာ့ရွိေနျပီဆိုတာကၽြန္မသိလိုက္ပါတယ္။
ထံုးဆံအတိုင္းအစီအစဥ္တက်ဘုရားရွိခို္းျပီးပရိတ္စရြတ္ေတာ့အိမ္ေျမွာင္စုပ္ထုိးသံေတြစီကနဲ့ထြက္လာပါ
တယ္။တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ညအခ်ိန္မွာအသံေတြရုတ္တရက္ၾကားေတာ့ကၽြန္မေတာင္လန့္သြားပါတယ္။ပရိတ္ရြတ္ျပီး
တဲ့အထိအဲဒီအသံေတြကတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ေပၚေပၚလာပါတယ္။အမွ်ေ၀ျပီးမွတိတ္သြားပါတယ္။ဘုရားရွိခို္းျပီး
ေတာ့အိမ္ေျမွာင္ရွာေဖြခန္းစပါေတာ့တယ္။မီးေတြအကုန္ဖြင့္ျပီးဟုိလွန္ဒီလွန္လုပ္ေတာ့ကၽြန္မအေဒၚကသူ့ကုတင္
ေရွ့တည့္တည့္မွာရွိတဲ့ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးကလႈပ္ေနတယ္လို့ေျပာပါတယ္။ကၽြန္မတို့ကေရခ်ိဳးခန္းကိုမီးဖြင့္ျပီးတံခါးေစ့
ထားတာပါ။ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္းေအာင္ခပ္ဟဟဖြင့္ထားတဲ့ျပတင္းေပါက္ေလးတစ္ေပါက္ရွိ
ပါတယ္။ကၽြန္မသြားၾကည့္ေတာ့အျပင္ဘက္မွာေမွာင္မဲေနျပီးေလျငိမ္ေနပါတယ္။ကၽြန္မကေလတိုက္တာပါလို့
ကၽြန္မအေဒၚကိုျပန္ေျပာလိုက္ျပီးေရခ်ိဳးခန္းတံခါးကိုပိတ္လိုက္ပါတယ္။
“ဒါနဲ့ေကာ္ႀကီး(အေဒၚအႀကီးဆံုး)ကမအိပ္ေသးဘူးလား”လို့ေမးေတာ့
“ေအးေလ..ငါအိပ္လို့မရတာ”လို့ျပန္ေျပာပါတယ္။
“ခုဏအိမ္ေျမွာင္စုပ္ထုိးသံေတြေၾကာင့္ႏိုးလာတာမ်ားလား”ဆုိေတာ့
“ဘယ္ကအိမ္ေျမွာင္စုပ္ထုိုးသံလဲ။ငါမၾကားမိပါဘူး”လို့ျပန္ေျပာပါတယ္။
“ဒါဆိုေကာ္ႀကီး(အေဒၚအႀကီးဆံုး)အိပ္ေပ်ာ္သြားတာေနမွာပါ။ခုဏအိမ္ေျမွာင္ေတြအမ်ားႀကီးစုပ္ထုိး
တယ္”လို့ကၽြန္မကေျပာေတာ့
“မၾကားမိပါဘူးဟယ္။ငါအိပ္လို့မရတာနဲ့အဲဒီတံခါးႀကီးလႈပ္ေနတာကိုပဲၾကည့္ေနတာ”လို့ျပန္ေျဖပါတယ္။
ကၽြန္မလည္းထပ္မျငင္းေတာ့ပဲ”ေအးေလ။ယံုးအၾကားမွားတာေနမွာပါ။”လို့ေျပာလိုက္ပါတယ္။
ကၽြန္မမီးမွိတ္ျပီးအိပ္ဖို့ျပင္ေတာ့ေနာက္တစ္မ်ိဳးႀကံဳရပါတယ္။အဲဒါကေတာ့အေပၚခန္းကခံုေရႊ့သံ၊
တြန္းသံ၊ကုတင္ေရႊ့သံေတြအဆက္မျပတ္ၾကားရတာပါ။ေနာက္ျပီးကၽြန္မတို့အခန္းတံခါး…….။အဲဒီအခန္း
တံခါးကစပရိန္တပ္ထားတာပါ။ပြင့္ျပီးသူ့အလုိလိုျပန္ပိတ္သြားတဲ့စပရိန္ရွိပါတယ္။စပရိန္ကႏွစ္ၾကာလာ
ေတာ့အလုပ္သိပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး။ျပန္ပိတ္ရင္ေလာခ့္က်ဖို့လူကပိတ္ေပးရပါတယ္။သူ့အလုိလိုဆိုစိရံုပဲစိ
ႏိုင္တာပါ။အဲဒီတံခါးကေလာခ့္လြတ္လြတ္ျပီးပြင့္ပြင့္လာပါတယ္။မသိမသာေလးပါ။ဒါေပမဲ့လြတ္သြားတဲ့
တံခါးၾကားကေနေဆးရံုေကာ္ရစ္တာရဲ့မီးေခ်ာင္းအလင္းေရာင္တန္းေလးေတြ၀င္၀င္လာပါတယ္။ကၽြန္မ
အဲဒီတံခါးကို၃၊၄ခါထပိတ္ရပါတယ္။ပထမေတာ့နပ္စ္မတစ္ေယာက္ေယာက္လုပ္စရာရွိလို့ကၽြန္မတို့အ
ခန္းကိုလာမယ္။ညအခ်ိန္ဆိုေတာ့တံခါးမေခါက္ေတာ့ပဲဟရံုေလးဟျပီးအေျခအေနၾကည့္မယ္။ကၽြန္မတို့
အိပ္ေနတာေတြ့ေတာ့တံခါးမပိတ္ပဲျပန္လွည့္ထြက္သြားတာျဖစ္မယ္လို့ကၽြန္မကထင္မိတာပါ။ဒါေပမဲ့တံ
ခါးျပန္သြားပိတ္ရင္းျပင္ကိုေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ေကာ္ရစ္တာမွာလူရွင္းေနပါတယ္။ဘယ္သူမွမရွိပါ
ဘူး။
အေပၚကတြန္းသံ၊ေရႊ့သံေတြကလည္းဆူညံေနလို့ကၽြန္မအေဒၚကအိပ္လို့မရဘူးတဲ့။ဒါနဲ့ကၽြန္မ
လည္းနပ္စ္မေလးေတြကိုအေပၚကအခန္းကိုသြားျပီးေမတၱာရပ္ခံခိုင္းရပါတယ္။သူတို့ကေတာ့သြားေျပာ
ေပးပါ့မယ္လို့ေျပာပါတယ္။သူတို့သြားေျပာမွာမဟုတ္ဖူးဆိုတဲ့ကၽြန္မအထင္ကပိုျပီးခိုင္မာသြားပါတယ္။
ခံုေရႊ့သံ၊တြန္းသံေတြကရပ္မသြားပဲထြက္ထြက္လာပါတယ္။အဲဒီညကကၽြန္မတို့တူ၀ရီးအိပ္မေပ်ာ္ပါဘူး။
ကၽြန္မအေဒၚကအသံေတြေၾကာင့္အိပ္လို့မရေပမဲ့ကၽြန္မကေတာ့စိတ္၀င္စားလြန္းလို့အိပ္လို့မ
ရတာပါ။အဲယားကြန္းအရွိန္နဲ့ေအးေနျပီးညမီးေရာင္မွိန္မွိန္ရွိတဲ့ေဆးရံုရဲ့တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့သာမန္ေထာင့္
ခန္းေလးတစ္ခန္းကကၽြန္မကိုရင္ခုန္သံျမန္ေစခဲ့ပါတယ္။”သူေနာက္ထပ္ဘာေတြလုပ္ဦးမလဲမသိဘူး။”
ဆိုတဲ့သိခ်င္စိတ္တစ္၀က္၊ေၾကာက္ရြံစိတ္တစ္၀က္ေရာယွက္ေနတဲ့ရင္ခုန္သံတစ္ဒိတ္ဒိတ္နဲ့အခန္းထဲမွာ
မ်က္စိမွိတ္ျပီးတေစၧတစ္ေကာင္ရဲ့ေရွ့လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကိုခန့္မွန္းရတဲ့အလုပ္ကထင္သေလာက္ေၾကာက္
စရာမေကာင္းခဲ့ပါဘူး။သူကလည္းပညာကုန္ထုတ္မသံုးေသးလို့ေနမွာေပါ့ေလ။ကၽြန္မနည္းနည္းေပ်ာ္
လာပါတယ္။
ေဆးရံုကုတင္ေပၚမွာလဲေလ်ာင္းေနတဲ့လူနာရဲ့ေဘးမွာငိုက္ျမည္းေနရတဲ့ေဆးရံုေစာင့္အလုပ္က
အလြန္ပဲျငီးေငြ့ဖြယ္ေကာင္းလွပါတယ္။အခုလိုဆိုေတာ့လည္းဘယ္ဆိုးလို့လဲ။စကားေျပာလို့မရတဲ့အခက္
အခဲတစ္ခုကလြဲရင္ကၽြန္မအတြက္အခန္းေဖၚသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရတာဘာပဲျဖစ္ျဖစ္အပ်င္းေတာ့ေျပ
မွာပါ။ေနာက္ျပီးစာေရးစရာမရွိလို့စိတ္ညစ္ေနတဲ့ကၽြန္မအတြက္ကုန္ၾကမ္းတစ္ပုဒ္ေတာ့ရႏိုင္တာေပါ့ေလ။
ဒါေပမဲ့သူဟာစိတ္ေကာင္းရွိတဲ့တေစၧျဖစ္ပါေစလို့ဆုေတာင္းရင္းသူ့ရဲ့ႏႈတ္ဆက္ျခင္းေတြကိုေက်နပ္စြာခံ
ယူလိုက္ပါတယ္။
* * * * *
ကၽြန္မအေဒၚကမနက္လင္းမွအခန္းကိုစူးစမ္းပါေတာ့တယ္။”နင္ညကအဲယားကြန္းပိတ္လိုက္လို့
ပူလိုက္တာဟယ္”လို့ကၽြန္မကိုအျပစ္တင္ပါတယ္။ကၽြန္မလည္းဇေ၀ဇ၀ါနဲ့အဲယားကြန္းရီမုကိုယူၾကည့္
ေတာ့တကယ္ပဲပိတ္ေနပါတယ္။ညကကၽြန္မတီဗြီပဲကလိတာပါ။အဲယားကြန္းကိုကိုင္ေတာင္မကိုင္ဘူး။စ
ေျပာင္းလာတုန္းကဖြင့္ထားတဲ့အတိုင္းပါပဲ။အိပ္ရာ၀င္တုန္းကလည္းအဲယားကြန္းကဖြင့္လ်က္ပါပဲ။ဘယ္နဲ့
ပိတ္သြားပါလိမ့္။ဒါဆိုစမ္းသပ္စရာတစ္ခုေတြ့ျပီေပါ့။
နည္းနည္းေတာ့အလုပ္ရႈပ္ပါတယ္။ကၽြန္မကအဲယားကြန္းကိုတိုင္မာမွတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ဒါ
ေပမဲ့သူကလည္းအဲဒါကိုျပန္တုံ့ျပန္ပါတယ္။ဥပမာကၽြန္မက၂နာရီဖြင့္ျပီးအဲယားကြန္းပိတ္ရမယ္လို့တိုင္မာ
မွတ္ထားရင္အဲယားကြန္းက၃နာရီမွပိတ္သြားပါတယ္။၁နာရီေနျပီးျပန္ဖြင့္မယ္ဆိုရင္နာရီ၀က္နဲ့ပြင့္လာ
တတ္ပါတယ္။တိုင္မာမမွတ္ထားရင္ေတာ့အဲယားကြန္းကဖြင့္လိုက္ပိတ္လိုက္နဲ့တစ္တီတီျမည္ေနပါေတာ့
တယ္။သူေဆာ့လို့၀မွရပ္သြားပါတယ္။ၾကာေတာ့ကၽြန္မပဲလက္ေျမွာက္အရံႈးေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ကၽြန္
မအေဒၚကေတာ့အဲယားကြန္းကတစ္ခါတစ္ခါဆိုမေအးေတာ့ဘူးေနာ္လို့ေျပာပါတယ္။
ေနာက္ေန့ကစျပီးကၽြန္မညဘက္ဆိုေစာေစာအိပ္ရာမ၀င္မိေအာင္သတိထားရပါတယ္။ညဘက္
အေဒၚေဆးေသာက္လို့အျပီး၊အေဒၚလံုး၀အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့အထိကၽြန္မတီဗြီၾကည့္ျပီးထုိင္ေစာင့္ရပါတယ္။
ဘာလို့လဲဆိုေတာ့အခန္းထဲမွာတစ္ခုခုျဖစ္ရင္အဲဒါကၽြန္မလုပ္တာပဲလို့အေဒၚ့ကိုထင္ေစခ်င္တယ္ေလ။
သူလည္းရိပ္မိမွာပါ။သူကကုတင္ကိုခဏခဏ၀င္မတိုက္နဲ့လို့ေျပာလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာကၽြန္မက
တိတ္ဆိတ္စြာတီဗြီထုိင္ၾကည့္ခ်င္ၾကည့္ေနမယ္။အဲယားကြန္းကိုမေဆာ့ပါနဲ့လို့ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာကၽြန္မက
ျငိမ္သက္စြာစာေရးခ်င္ေရးေနမယ္။လမ္းေလွ်ာက္တာအသံသိပ္ျမည္တာပဲလို့သူအျပစ္တင္တဲ့အခ်ိန္မွာ
ကၽြန္မကအခန္းအျပင္မွာသန့္ရွင္းေရးအေဒၚႀကီးေတြနဲ့စကားေျပာခ်င္ေျပာေနလိမ့္မယ္။အဲလိုမျဖစ္ႏိုင္
မွန္းေသခ်ာတဲ့တားျမစ္ခ်က္ေတြ၊ကၽြန္မရဲ့မပိရိလွတဲ့ဟန္ေဆာင္မႈေတြနဲ့အေဒၚလည္းသူ့စိတ္သူမ
ေၾကာက္ေအာင္လွည့္စားေနရပါတယ္။ကၽြန္မကိုလည္းဖြင့္မေျပာပါဘူး။ကၽြန္မအရမ္းေၾကာက္သြားမွာဆိုး
လို့ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ဒါဆိုကၽြန္မကေရာ…….ေၾကာက္သလား…..။ေၾကာက္သလား၊မေၾကာက္လားဆိုတာထက္ဒီအ
ခန္းထဲမွာတေစၧတကယ္ရွိမရွိဆိုတာကိုပဲကၽြန္မကစိတ္၀င္စားတာပါ။တေစၧတစ္ေကာင္ရဲ့ပံုပန္းသဏၭန္က
ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္ေနမလဲ။သူကၽြန္မကိုျပျပီးေျခာက္လန့္ဖို့ေရာႀကိဳးစားေနသလား။ကၽြန္မကပန္းခ်ီမေတာ္
ေတာ့တေစၧရဲ့ရုပ္ရည္ရူပကာကိုစိတ္ကူးနဲ့ပံုေဖၚရတာအလုပ္ေတာ့သိပ္မျဖစ္လွပါဘူး။သူကေရာဂါနဲ့ေသ
ဆံုးသြားတဲ့လူနာဆိုေတာ့ပိန္လွီေသးေကြးတဲ့ကိုယ္ခႏၶာနဲ့ခ်ိဳင့္၀င္ေနတဲ့မ်က္လံုးေဟာက္ပက္ေတြ၊ျဖဴဖတ္
ျဖဴေရာ္အသားအရည္နဲ ့မ်က္လံုးစိမ္းစိမ္းေတြမ်ားရွိေနမလား။သူ့ကိုျမင္ရင္ကၽြန္မဘယ္လိုလုပ္မလဲ……။
ေသခ်ာတယ္။ကၽြန္မအရမ္းေၾကာက္မွာပါ။ဒါေၾကာင့္ညဆိုရင္ေရခ်ိဳးခန္းထဲကမွန္ကိုမၾကည့္မိေအာင္သ
တိထားရပါတယ္။ေတာ္ၾကာရုပ္ရွင္ေတြထဲကလိုကၽြန္မေနာက္မွာေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ့ေၾကာက္စရာတေစၧ
မ်က္ႏွာႀကီးေပၚလာရင္ဘယ့္နဲ့လုပ္မလဲေနာ္။ကၽြန္မအဲဒီေနရာမွာတင္ေမ့လဲသြားႏိုင္ပါတယ္။
ဒီစာကိုဖတ္ျပီးနင္ကတေစၧ၊သရဲကိုအယံုအၾကည္မရွိဘူးလား၊မေၾကာက္တတ္ဘူးလားလို့ေမး
စရာရွိပါလိမ့္မယ္။ဟင့္အင္း……ကၽြန္မေၾကာက္တာေပါ့။ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသူရဲေကာင္းပါလို့အမည္ကင္ပြန္း
တပ္ခ်င္တဲ့တစ္ျခားလူ့ဂြစာေတြလိုသရဲ၊တေစၧရွိတဲ့ေနရာေတြမွာတကူးမကလိုက္လံစူးစမ္းဖို့ေလာက္
ထိကၽြန္မမမိုက္မဲေသးပါဘူး။ဒါေပမဲ့ဒီလိုစိတ္လႈပ္ရွားစရာေကာင္းတဲ့ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲအခြင့္အေရးတစ္ခု
ကိုလက္လႊတ္လိုက္ဖို့ကိုလည္းကၽြန္မအလြန္ႏွေျမာမိပါတယ္။အေျခာက္ခံရမွန္းသိသိႀကီးနဲ့ေပေတျပီးေန
တာသတၱိေကာင္းလြန္းလို့မဟုတ္ပါဘူး။ကိုယ့္ေဘးမွာကိုယ္ကမျဖစ္မေနေစာင့္ေရွာက္ေပးရမဲ့လူတစ္
ေယာက္ရွိတယ္ဆိုတဲ့အသိကကၽြန္မရဲ့ေၾကာက္စိတ္ေတြကိုအတုိင္းအတာတစ္ခုအထိထိန္းခ်ဳပ္ထားတာ
ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ကၽြန္မအက်င့္ကေတာ့တေစၧတစ္ေကာင္ရဲ့ေၾကာက္စရာခႏၶာကိုယ္ရုပ္သြင္ကိုကၽြန္မမ်က္စိနဲ့
တပ္အပ္မျမင္တေရြ့၊သူတို့ရဲ့ျဒပ္ထုအေနအထားကိုကၽြန္မလက္နဲ့မစမ္းမိသေရြ့က်န္တာဘာပဲလုပ္လုပ္
ကၽြန္မမေၾကာက္ပါဘူး။အခုျဖစ္ေနတဲ့မူမမွန္တဲ့ကိစၥရပ္ေတြမွာလည္းယုတိၱမရွိလွတဲ့ဆင္ေျခေတြနဲ့ကၽြန္မ
ကိုယ္ကၽြန္မမေၾကာက္ေအာင္လွည့္စားႏိုင္ပါတယ္။ဥပမာအိမ္ေျမွာင္စုပ္ထုိးသံေတြထြက္လာတာဒီအခန္း
ရဲ့တစ္ေနရာရာမွာအိမ္ေျမွာင္ေတြခိုေအာင္းေနလို့ျဖစ္မွာေပါ့တို့၊အဲယားကြန္းပိတ္သြားတာကလည္းစက္
ေၾကာင္ေနလို့ျဖစ္မွာေပါ့တို့၊ေရခဲေသတၱာထဲကပစၥည္းေတြေနရာေျပာင္းေနတာလည္းကၽြန္မအထားမွား
လို့ျဖစ္မွာေပါ့တို့၊တံခါးကလည္းစပရိန္မေကာင္းေတာ့တြန္းကန္အားနဲ့ျပန္ပြြင့္လာတာေနမွာေပါ့ဆိုတဲ့ဆင္
ေျခမ်ိဳးေတြေပါ့။ေနာက္ထပ္လဲစရာအခန္းမရွိတဲ့ေဆးရံုတစ္ရံုမွာယခုလက္ရွိအခန္းေလးထဲသက္ေတာင့္
သက္သာနားေနႏိုင္ဖို့ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလိမ္ညာလွည့္ဖ်ားရတာတကယ္ေတာ့မလြယ္ကူလွပါဘူး။ကၽြန္မတို့
တူ၀ရီးႏွစ္ေယာက္ကေၾကာက္မွာစိုးရိမ္လို့တစ္ေယာက္နဲ့တစ္ေယာက္ဖြင့္မေျပာပဲႀကိတ္ခံေနရတာပါ။ဘာ
မွာမလုပ္ႏိုင္ပဲသိသိႀကီးနဲ့ုျငိမ္ခံေနရတာနည္းနည္းေတာ့မခံခ်င္စရာေကာင္းပါတယ္။ပရိတ္ရြတ္၊ေမတၱာပို့၊
တေစၧရဲ့စိတ္ကိုခန့္မွန့္တဲ့အလုပ္ေတြကလြဲရင္ကၽြန္မမွာလုပ္စရာသိပ္မရွိလွပါဘူး။
* * * * *
ဒါေပမဲ့ကၽြန္မတို့လိမ္လို့မရတဲ့ေနာက္ျဖစ္ရပ္ေတြရွိပါေသးတယ္။ကၽြန္မတို့အခန္းထဲမွာလူနာ
အိပ္ကုတင္တစ္လံုး၊လူနာေစာင့္အိပ္ဖို့ဆိုဖာခံုရွည္တစ္လံုးအျပင္၂ေယာက္ထုိင္ခံုတစ္လံုး၊၁ေယာက္ထုိုင္
ခံု၃လံုးနဲ့စားပြဲ၁လံုးပါတဲ့သစ္သားဆက္တီတစ္စံုရွိပါေသးတယ္။သစ္သားထိုင္ခုံံႀကီးေတြကအလြန္ေလးပါ
တယ္။အဲဒီထိုင္ခံုေတြကမနက္လင္းရင္ေနရာေရြ့ေရြ့ေနတာပါပဲ။ကၽြန္မမွာဧည့္သည္လာရင္ထုိင္ခံုေတြျပန္
မေရႊ့ရတာခါးေတာင္နာပါတယ္။ေနာက္ျပီးကၽြန္မအေဒၚရဲ့အဆူကိုလည္းခံရပါေသးတယ္။အျပစ္ကေတာ့
ခံုေတြေလွ်ာက္ေရႊ့လို့တဲ့။ကၽြန္မမိတ္ေဆြေလးကအဲလိုလည္းကၽြန္မကိုေခ်ာက္တြန္းတတ္ပါတယ္။
ေနာက္ပိုဆိုးတာတစ္ခုကေတာ့ေစာင္ေတြ၊ေခါင္းအံုးေတြလာလာလုတာပါ။ကၽြန္မအေဒၚကသူ့
ေစာင္လာဆြဲလို့ကၽြန္မကိုအျပစ္တင္ပါတယ္။သူ့ေစာင္အဆြဲခံရတဲ့အခ်ိန္မွာကၽြန္မေခါင္းအံုးအလုခံေနရ
တာကိုေတာ့သူမသိပါဘူး။တေစၧကကၽြန္မအေဒၚေစာင္နဲ့ကၽြန္မေခါင္းအံုးကိုယူျပီးသူေရႊ့ထားတဲ့ဆက္တီ
ခံုေတြေပၚမွာသြားသြားထားပါတယ္။တေစၧလည္းတစ္ခါတစ္ေလဇိမ္ရွိရွိအိပ္ခ်င္လို့ေနမွာေပါ့ေနာ္။ဒါဟာ
ကၽြန္မအတြက္ေတာ့အလုပ္ပိုတစ္ခုပါပဲ။ကၽြန္မျခံဳထားတဲ့ေစာင္ကိုေစာင္ခ်င္းလဲသလိုမ်ိဳးကၽြန္မအေဒၚကို
သြားျခံဳေပးရပါတယ္။ေနာက္ျပီးတေစၧယူသြားတဲ့ကၽြန္မေခါင္းအံုးနဲ့အေဒၚ့ေစာင္ကိုဆက္တီေပၚကျပန္
သြားဆြဲရပါတယ္။အဲဒီလိုသူလာလုလုိက္၊ကိုယ္သြားျပန္ဆြဲလိုက္နဲ့တစ္ညလံုးအိပ္လို့မရလို့ေဒါသေတာင္
ထြက္မိပါတယ္။
အဲဒီလိုတေစၧတစ္ေကာင္နဲ့၄ရက္ေလာက္အခန္းစပ္တူသံုးစြဲျပီးေနာက္မွာေတာ့ေဆးရံုစေရာက္
ကတည္းကဆင္းခ်င္ေနတဲ့ကၽြန္မအေဒၚကိုဆရာ၀န္ကဆင္းခြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။အနာက်က္မွဆင္းခဲ့
ဆိုတဲ့အိမ္ကလူေတြကိုယ္တိုင္ေဆးရံုကဆင္းခ်င္ဆင္းခဲ့ဆိုျပီးခြင့္ျပဳလိုက္တာပါ။အေၾကာင္းကေတာ့
ကၽြန္မတို့တူ၀ရီးကိုလာၾကည့္တဲ့အိမ္ကအေဒၚတစ္ေယာက္အေျခာက္ခံလိုက္ရလို့ပါ။အမွန္ကကၽြန္မစိတ္
ထင္တေစၧကသူ့ကိုကူညီတာျဖစ္မွာပါ။သူအခန္းထဲ၀င္ခါနီးတံခါးလက္ကိုင္ဖုကိုကိုင္မလို့လုပ္ေတာ့တံခါး
ကအလိုလိုပြင့္သြားတယ္တဲ့။သူအခန္းထဲေရာက္ေတာ့သူ့အလိုလိုျပန္ပိတ္သြားတယ္တဲ့။သူေရာက္လာ
တဲ့အခ်ိန္တုန္းကကၽြန္မတို့အာထရာေဆာင္းသြားရိုက္တဲ့အခ်ိန္မို့အခန္းထဲမွာဘယ္သူမွရွိမေနပါဘူး။
ေနာက္ျပီးအခန္းကိုေလာခ့္ခ်ထားတာပါ။သူ၀င္ခ်င္ရင္နပ္စ္မတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုဖြင့္ခိုင္းရမွာပါ။
သူကကၽြန္မတို့ေၾကာက္မွာစိုးလို့ဘာမွမေျပာေတာ့ဘဲေဆးရံုကဆင္းလို့ရရင္ဆင္းခဲ့လို့ေျပာျပီးျပန္သြားပါ
တယ္။အိမ္ျပန္ေရာက္မွအဲဒါေတြျပန္ေျပာျပလို့ကၽြန္မတို့မွာရယ္ရပါေသးတယ္။ကၽြန္မကေတာ့ထူး
ဆန္းတာတစ္ခုကေဆးရံုေရာက္ျပီးမွကၽြန္မမွန္မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူးလို့အေဒၚ့ကိုေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။
* * * * *
ေဆးရံုမွာေနခဲ့တဲ့ေနာက္ဆံုးညေလးကိုေတာ့ကၽြန္မဘယ္ေတာ့မွေမ့မွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။မ
နက္ျဖန္ေဆးရံုကဆင္းျပီးတြံေတးတိုက္ရိုက္ျပန္မွာဆိုေတာ့အဲဒီညကကၽြန္မတို့ေစာေစာအိပ္ရာ၀င္ပါ
တယ္။ကၽြန္မအိပ္ေပ်ာ္ျပီးမၾကာဘူး။နားကြဲမတတ္အသံေတြေၾကာင့္အိပ္ရာကလန့္ႏိုးလာပါတယ္။နာရီကို
ၾကည့္လိုက္ေတာ့ည၁၂နာရီခြဲေနျပီ။ကၽြန္မအေဒၚကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ကုတင္ေပၚမွာထထိုင္ေနပါ
တယ္။သူ့ပံုစံၾကည့္ရတာေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ေနပံုရပါတယ္။သူကကားမူးတတ္တဲ့လူဆိုေတာ့အိပ္ေရးမ၀
ရင္မနက္ျဖန္ကားေပၚမွာအန္မွာေလ။
အသံေတြကအရင္ညေတြကထက္ပိုၾကမ္းလာပါတယ္။အရင္ညေတြကအေပၚထပ္အခန္းကေရႊ့
သံ၊တြန္းသံတစ္ကၽြီကၽြီျမည္တာေလာက္ပါပဲ။ဒီေန့ေတာ့တစ္ခုခုကိုအားရွိပါးရွိထုရိုက္ေနတဲ့အသံေတြပါ။
အသံလာတာကအေပၚထပ္၆လႊာကပါ။ဆူညံလြန္းလို့ကၽြန္မတို့အခန္းရဲ့ရာဇ၀င္ေလးကိုေတာင္ေမ့သြားပါ
တယ္။ေဒါသလည္းထြက္မိပါတယ္။ဒါနဲ့ညႀကီးမင္းႀကီးဘာေတြမ်ားလုပ္ေနလည္းမသိဘူးဆိုျပီးအေပၚ
ထပ္၆လႊာကိုေျပးတက္သြားပါတယ္။
၆လႊာကိုကၽြန္မေရာက္သြားေတာ့နပ္စ္ေကာင္တာကနပ္စ္မေလးေတြကကၽြန္မကိုျပဴးတူးျပဲတဲနဲ့
ထၾကည့္ၾကပါတယ္။ကၽြန္မကအက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပီးကၽြန္မတို့အခန္းအေပၚထပ္ကလူေတြကိုျငိမ္
သက္စြာေနေပးဖို့ေျပာခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ကၽြန္မေျပာဆိုေနတုန္းမွာပဲကၽြန္မတို့ေဘးခန္းကလူေတြတက္
လာျပီးဒီအထပ္ကအသံေတြေၾကာင့္သူတို့အိပ္လို့မရဘူးလို့လာေျပာပါတယ္။နပ္စ္မေလးေတြလည္းမ်က္
စိပ်က္၊မ်က္ႏွာပ်က္နဲ့သူတို့အထပ္ကဘာမွမလုပ္ေၾကာင္း၊မယံုရင္အခန္းေတြထဲ၀င္ၾကည့္ႏိုင္ေၾကာင္းျပန္
ေျဖပါတယ္။
သူတို့ေျပာတာအမွန္ပါ။သူတို့၆လႊာမွာဘာသံမွမၾကားရပါဘူး။ဒါဆိုအသံေတြဘယ္ကလာတာ
လဲ။ကၽြန္မအခန္းကပုဂၢိဳလ္ကပဲပညာျပေနတာလား။ေန့တိုင္းသူေျခာက္ေနတာကိုမေၾကာက္လို့ဒီေန့ပညာ
ကုန္ျပတာလား။ဒါမွမဟုတ္ေဆးရံုကဆင္းမယ္ဆိုလို့လာႏႈတ္ဆက္တာလား။ဒါေပမဲ့အသံေတြကအေပၚ
ထပ္ကလာတာပဲ။တစ္ျခားအခန္းေတြကေရာဘာလို့ၾကားရတာလဲ။ေဆးရံုကိုညဘက္ျပင္ဆင္တဲ့ကိစၥက
လည္းမျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ကၽြန္မမလြယ္ေပါက္ကေနဆင္းၾကည့္ေတာ့လည္းဘာမွမေတြ့ရပါဘူး။ေရခ်ိဳးခန္း
ျပတင္းေပါက္ေလးကေနအျပင္လွမ္းၾကည့္ေတာ့လည္းဘာမွမရွိဘူး။အားလံုးပံုမွန္ပါပဲ။ဒါဆိုအေပၚထပ္အ
ခန္းေတြကလည္းေျခာက္တာပဲလား။သန့္ရွင္းေရးအေဒၚႀကီးကေတာ့၅လႊာကၽြန္မတို့ဘက္ျခမ္းမွာေနတဲ့
အခန္းေတြကဒီလိုပဲအသံေတြၾကားရတတ္တယ္လို့ေျပာပါတယ္။ေဆးရံုကဆင္းလာခဲ့ေပမဲ့ဒီအသံေတြက
ကၽြန္မအတြက္ေတာ့အခုခ်ိန္ထိပေဟဠိတစ္ပုဒ္လိုျဖစ္ေနပါတယ္။
ဘယ္လိုလူနာမ်ိဳးေသသြားတဲ့တေစၧမို့လို့ဒီေလာက္ေတာင္အားရွိပါးရွိရိုက္ႏွက္ႏိုင္ေသးတာလဲ။
ကၽြန္မသူ့ကိုနည္းနည္းေတာ့စိတ္ဆိုးမိပါတယ္။သူလည္းေဆးရံုတက္ဖူးတဲ့တေစၧပဲေနာ္။ေဆးရံုတက္ေန
တဲ့လူနာနဲ့လူနာေစာင့္ေတြရဲ့အိပ္ေရးမ၀တဲ့ဒုကၡကိုစာနာနားလည္သင့္တာေပါ့ေနာ္။ႏႈတ္ဆက္ခ်င္ရင္
လည္းခဏတစ္ျဖဳတ္လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္တာတို့ဘာတို့လုပ္ႏိုင္တာပဲ။ခုေတာ့တစ္ညလံုးဒုကၡေပးလိုက္တာ
မိုးလင္းတဲ့အထိငုတ္တုတ္ထိုင္ေနရပါတယ္။
ကၽြန္မထိုင္ေနရင္းေတြးမိပါတယ္။ဒီအေၾကာင္းကိုသႀကၤန္တုန္းကငပလီတူတူသြားခဲ့တဲ့စုဗူးက
သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေျပာျပရင္ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲလို့။မမီးနဲ့ကၽြန္မေမာင္ေလးေကာင္းကင္မ်ားသိရင္ေတာ့
ဘာမ်ားေျပာမလဲမသိဘူးလို့ေတြးရင္းျပံဳးမိပါေသးတယ္။
